Turunç Elf

Kararlar

2012-02-12T16:01:00.001+02:00

Şimdiye kadar verdiğim kararların çok azından pişmanlık duydum biliyor musunuz sevgili takipçilerim? İnsan kendi kararlarından pişman olmaya başladıysa orada büyük bir sıkıntı olduğuna inanmışımdır hep. Ne olursa olsun kendi seçimlerinizin başına getireceği durumları metanetle karşılamayı öğrenebildiğinizde daha iyi bir insan olmak için büyük bir adım atmış olursunuz bence. Verdiğin karar dönüp dolaşıp sende patladığı zaman da sorunu kendinden başka kimsede aramayıp şapkanı önüne alıp düşünebilmeyi başarmak gerekir.

Başkalarının zoruyla verdiğim kararlar olmadı değil aslında. Şu anda hayatta ilerlediğim yollardan birinin sebebi bu tarz kararlar mesela. Bunların pişmanlığını duymuyorum ve duymam gerektiğini de düşünmüyorum. Gerçekten elimde değildi ve böyle olmak zorunda kaldı, ağlayıp sızlamaya hakkım yok.

Hayatıma giren (girmesine izin verdiğim) insanların çok azından pişmanım mesela. Bana ne kadar zarar vermiş olursa olsunlar yine de bana ufak tefek katkılarını göz önünde bulundurup hayatımda bulundukları süreye lanet etmiyorum. Sevgi dolu bir insanım değil mi fdsjlkfjds. Tersim pistir ama çok sağlam kin tutarım bana ciddi ciddi zarar veren adama, ha yine de ibnelik yapmam ama kıyamam lan.

Sevgililerimden ya da ucundan kıyısından hayatıma dokunan hiç bir kadından da pişmanlık duymadım. Hepsinden bir şeyler öğrendim ilerideki ilişkilerimin daha parlak olmasını sağlamak için, ve bunları kullandım. İlişkilerin amacı bu değil mi zaten? Doğru insanı bulana kadar mümkün olduğunca kendini geliştirmek ve yetiştirmek. Evet.

Diyeceğim odur ki sevgili okuyucu; hayatında mutluluğu yakalamanın kısa yollarından biri kendinle, kendi gözlem ve karar yeteneğinle barışık olmaktır. Kendi hayatınızı yaşıyorsunuz ve gerçekten kontrolünüz dışında gelişen olaylar hariç herşeyden siz sorumlusunuz. Bu kadar mızmızlanmaya hakkınız yok haberiniz olsun.

Huzur

2012-02-09T00:09:00.000+02:00

Huzurluyum ulan. Herşeye ve herkese inat itler köpekler gibi huzurluyum. Huzurumu kaçıracak bir araba olay ve insan olmasına rağmen hala tık yok. Meaşallah diyip tahtalara kütüklere vurun dostlar elven mutlu ve rahat.

Hepimize olmuyor mu böyle hayata küstürecek, ağız yüz kırdıracak boktan boktan durumlar? Oluyor. Ama etkilenmemek elinizde ey sevgili okuyucu gerçekten elinizde. Aslında siz istemediğiniz sürece hiç bir şey size zarar veremez, veremiyor.

Bir insanın sahip olduğu en büyük silahı aklı ve bilinci, bunu biliyor muydunuz? Bilin. Ve ona göre davranın, kırmayayım çenenizi. Başına nahoş bir olay geldiğinde bilincini bunu düşünmeye kapatmayı başarabilirsen o sen açmak isteyene kadar bir kenarda mühürlü kalıyor. Yüzleşmek isteyene kadar koyduğun yerde uslu uslu seni bekliyor, sen de rahat uyuyorsun.

Hayatta mutluluğun ve rahatlığın yegane anahtarı gamsızlık ve belki biraz da bencillik. Kendini her kişiden ve nesneden önemli olarak görüp, hiçbir şeyin zarar vermemesi gerektiğinin bilincine vardığında ölümsüzlüğü kazanmış oluyorsun otomatikman. Epic win. Bunları bir köşeye not ediyorsunuz değil mi? Aferin.

Bir de çevrendeki insanları değerlendirmek ile ilgili bir ders vereyim sonra gideceğim işim gücüm var, yapılacak bir araba aylaklık beni bekliyor, ayıp. Hayatına girmiş, girmekte ve girecek olan tüm ama tüm insanları tek bir ortak parantezde düşünebildiğinde, üzerine giydiğin zırha sağlam bir kaç plaka daha ekliyorsun. Her insandan her şeyi beklemeye alışın bence. İnsanoğlu ibne ve değişken bir canlı, terbiyesizlik diz boyu kısacası. Evden çıkarken yanaklarından öptüğün annenin çarşıda bir insan öldürüp eve geri dönebileceğini düşün. Gözlerinin içine bakıp aşk sözcükleri fısıldadığın sevgilinin senle buluştuktan sonra dört kişiyle grup sekse gidebileceğini düşün. Bunları güvenmemek anlamında algılama, sadece olursa şaşırma diye anlatıyorum. İşte kafanı bu düşüncelere alıştırabilirsen her şey çok tatlı oluyor. Sen de yap, güzel oluyor.

Kısa kısa kendi kafamın nasıl çalıştığını ve nasıl bu kadar geniş olabildiğimi anlatayım dedim oldu sanırım hı? Okuyun anlayın da biraz da siz gamsız ve mutlu olun, burası boyu geçmiyor. Valla.

Status Update !!111bir

2012-02-03T14:14:00.000+02:00

Gördüğünüz üzere tekrar gaza geldim sayın seyirciler. Benim böyle vakitli vakitsiz gelip giden yazma arzularım olur, sonra gider bu istek söylemek istediklerim içimde patlar falan. Çeşitli dış etkiler ve içimden gelen hedelerle tekrar yazmak isterim, yazarım, sonra 2 sene hiç bir şey yazamam. En son nerdeyse iki sene evel yazın başıma gelen bir olayı yazmışım mesela şimdi baktığımda. Her tekrardan başladığımda kendime "bu sefer düzenli yazacağım" diye söz vermeme rağmen olmuyor işte kısmet diyip geçiyorum ben de yeteri kadar umursamaz bir insan olduğumdan. Şimdilik bir durum güncellemesi yapayım o yazdan beri neler oldu, bakalım belki devamı da gelir kim bilir?

Başlıyorum;

O yazıyı yazma sebebim olan belime kadar uzun dümdüz sarı saçlarım artık yok. Canım sıkıldı hem çevrenin tepkisinden, hem sıcakta boğmasından, hem sevişirken ağzıma burnuma dolmasından, hem de yavaştan kariyerimi etkilemeye başlamasından. İyi ki de kestirmişim çevremdeki her on kişiden dokuzu daha taş olduğumu söylüyorlar, çok pis şirkete gelmiyorsam sanırım böyle daha iyi oldum.

Dış görünüşümdeki diğer değişikliklerden biri, artık çenemde bir piercing taşıyor olmam. Detaya girmek istemiyorum, canım istedi yaptırdım. Dağılın.

Yıllardır istediğim dövmeye 5-6 gün önce kavuştum. Artık sağ kolumda One Ring'in üzerindeki elf alfabesi ile yazılmış rünler bulunmakta. Çok memnunum ve tabir-i caiz ise aşk yaşıyorum dövmemle, uslu uslu iyileşiyor kerata <3

İzmir'de öğrenci olarak geçirdiğim üçüncü senedeyim ve üçüncü sınıfta istikrarlı bir şekilde devam ediyorum. Oradaki arkadaş çevremde masif bir değişiklik yaşayıp yalnız kalmama rağmen hayat bir şekilde devam ediyor, mutluyum neredeyse yalnız olmaktan.

İstanbulda okuduğum üniversiteyi bırakıp İzmir'e yerleştiğime hiç pişman değilim. Marmaradan sınıf arkadaşlarımın nerdeyse hepsi mezun oldu ama banane lan benden kıymetli mi allasen jfklsjsflkds. İki sene geriden yaşıyorum ama mutluyum en azından.

İstanbuldan ayrıldıktan sonra adamakıllı devam ettirmediğim müzik işlerine tekrardan başlamaya tenezzül ettim, umut vaadeden bir grup içerisinde cici şarkılar söylemeye devam ediyorum. İlk konserime hepiniz davetlisiniz, Long live rock&metal!! \m/

Yıllardır beraber koşturduğum külüstür bilgisayarımdan kurtuldum, yeni bir bilgisayar aldım, kendisiyle de büyük bir aşk yaşıyorum bir görseniz öyle tatlı ki!! Oynamalara doyamıyorum kendisiyle.

Şimdilik aklıma gelen şeyler bunlar sevgili gençlik, artık düzenli yazacağım desem de inanmayın siz, bundan sonraki post 2 sene sonra gelebilir yine. Hoş bu ara yarıyıl tatilinde istanbulda sıkılmakla meşgulüm, daha sık görüşebiliriz hı? evet. Ok, kib, by, aeo.

Saç

2010-08-03T03:16:00.001+03:00

Eğer Türkiye'de yaşayan ve saç uzatan bir erkekseniz, buna benzer monologları diyaloğa çevirmemek için çelik gibi sinirler geliştirmiş olmanız gerekir:

Yer: Didim Burger King
Saat: Sabah 3 civarı

Apaçi1: "Lan olm tipe bak tipe" (beni gösteriyo)
Apaçi2: "Oha oha cidden lan nasıl bi saç amınake o"
A1: "Sanatçı falan heralde öyle bi duruyo kasıntı piç"
A2: "Sikerim sanatını lan öyle sanat mı olur"
A1: "Harbi olm bak orhan babaya hiç böyle ipne ipne hareketleri yok sanatın da kralını yapıyo"
A2: "Bunu çaldığı gitarın üzerine oturtucaksın bak bakalım bi daha uzatıyo mu saçını"
A1: (İçeriye göz gezdirerek) "aslında burda yürekli bi tane adam yok var ya çok rahat çökeriz buraya istesek"
A2: "Harbiden hacı yaa polat baba gibi bi dalsak içeri"

Bu sırada elemanların masada bekleyen diğer iki arkadaşlarıyla çöplenmek için istedikleri 4 tavukluburger ellerine tutuşturulur ve "muhabbetleri" yarım kalır. Ancak oturdukları masadan da dik dik şahsıma bakıp aralarında konuşmaya devam ederler. Bir süre sonra da küfür ve el şakaları eşliğinde mekanı terk ederler...

Not: Konuşmalarının noktasına da virgülüne de dokunulmamıştır.

Bu Gece Ölsem...

2010-06-27T03:16:00.000+03:00

Aslında bu yazıyı birkaç hafta evel İstanbul’dan İzmir’e dönerken yazmıştım ama internetsizlikten ve araya giren diğer şeylerden dolayı bugüne kısmetmiş. Bakalım neler düşünüp yazmışım…

Gecenin köründe sadece dolunayın ve otobüsün farlarının aydınlattığı karanlık bir yolda ilerliyorum cam kenarı 29 numaralı koltukta. Kucağımda ise şu anda bu satırları yazabilmemi sağlayan netbook'um durmakta. Yanımdaki koltuk ise şaşırtacak şekilde boş, şaşırıyorum çünkü otobüsün nerdeyse tamamı dolu. Normalde bu konuda bahtsız bir insanımdır ve yanıma her türlü garip insan oturur yolculuklarda. Ama bu sefer talih benden yana, bu yazımı yazabileceğim.

Aklıma bir fikir geliyor bir yandan Blind Guardian'dan "Journey Through The Dark" dinlerken. Birazcık rahatsızlık verici ve hatta hastalıklı bir fikir olduğunu inkar edemeyeceğim:

Bu gece yolda bir kaza geçirip ölsem arkamdan kaç kişi gözyaşı döker acaba?

Hemen tüyleriniz ürpermesin sevgili okuyucularım bana bir şey olduğu yok sağ salim İzmir’e varmayı planlıyorum, biletimi de Varan’dan aldım kısacası bu ihtimal iyice azaldı. Ama bir an bu “kıyamet” senaryosunun hayata geldiğini varsayalım beraber ne dersiniz?

Bir insanın kaybına üzülmek kolay bir şeydir bunu kabul ediyorum, ancak bu kayıba ağlamak için kaybedilen kişi ile aranızda bir takım bağlar olması gerekmektedir bence. İşte beni meraka sürükleyen şey buydu, çevresinde o kadar fazla insan olan birisi olmama rağmen kaç kişi ile bu bağları paylaşmaktaydım? Hadi bir bakalım kaç kişi ağlar elven’ın arkasından:

Öncelikli olarak yakın aile çevrem geliyor tabii ki onların hiçbirinin arkamdan ağlamaması gibi bir durum yok, kamerayı biraz uzağa çektiğimizde uzak akrabalarımı görüyoruz. Çoğunun tepkisi “tüh tüh gencecik de çocuktu Allah ailesine sabır versin” modundan öteye gitmez eminim.

Arkadaş çevresini teker teker incelersek durum şöyle

Çocukluk arkadaşlarım ve ilkokul arkadaşlarımdan toplasan 1 kişi zorla da olsa çıkar. Ortaokul tayfasına bakınca 4-5 kişi geliyor aklıma ve bu sayı o dönem için fena değil sanırım. Lise güruhuna baktığımızda 10 civarı kişi rahat çıkıyor ki buna şaşırmamak lazım en yakın ilişkilerin kurulmasına müsait 4 koca sene geçirdik beraber. Marmara üniversitesindeki arkadaşlarım arasından da bir 4 kişilik kontenjanım var. Ege’dekiler için bir şey söylemek için fazla erken ama en azından ev arkadaşlarım falan “ulan kirayı napıcaz şimdi .mınakoyim” modunda ağlayabilirler. Bunun yanında internetten tanıştığım insanlardan ağlayan eden olur mu bilemem ama ekşisözlük tayfasından bunu yapabilecek birkaç can insan var evet. Eski sevgilierime bakarsak beni hala o kadar düşünen ve seven sadece bir insan var aklımda ve ondan da şüphem yok bu konuda. Şu anda bir sevgilim olmadığından o bölümü pas geçiyoruz. Kategorize edemeyeceğim insanlar arasından da 5-6 kişi çıksa tamamdır bence.

İşte duruma böyle bakınca ailem hariç 30-32 kişi gibi bir sayı çıkıyor benim ruhum bu dünyayı terk ederken beni uğurlamak için birkaç damla gözyaşlarını feda edecek insanlar hakkında ey okur. Bu muhakemeyi herkes yapmalı mı yoksa sadece benim manyaklığım mı bilemedim ama bildiğim tek bir şey varsa o da hiçbir şey bilmediğimdir dhjkshjkjdkhgjkljhgf (illa bir yerde cıvıyacağım haa)

Bu yazıda kimsenin ismini kullanmak istemedim ama sayıları netleştirirken teker teker saydım isimleri emin olun. Eğer unuttuğum bir grup olduysa affola ve arkamdan ağlayacak bu 30 32 kişi arasında kendinizi de görüyorsanız size çok teşekkür ederim efendim, cansınız…

Sıkılmaca ve Hassiktir Mavisi

2010-06-07T23:30:00.000+03:00

Allah kimseye böyle bir final dönemi vermesin yahu. 5 günlük normal bir haftaya 7 sınav sıkışınca kayış kopuyormuş inceden hep beraber öğrendik. Son sınavlara doğru çalışmaya bir gece evelden saat 1-2 arası çalışmaya başladım uyku düzenim de altüst oldu olayın tuzu biberi de tamamlandı. Defalarca "hassiktir mavisi"ni de gördüm.(sıçtın mavisi diye yeni çıkan boktan bir tanım var ancak daha o kavram ortada yokken sözlükçü insanlar arasında hassiktir mavisi olarak ifade edildiğini duymuştum bu sabahlama renginin ve sıçtın mavisinden kat be kat daha güzel bir tanım olduğunu düşünüyorum) Finallerin bitmesine az kaldı diyebilirim bu hafta daha seyrek ve hafif sınavlar ile dönemi kapatacağız inşallah.
Bütün bunların yanında bir de ev telaşımız başlamıştı final haftasından evel. Ben ve iki ev arkadaşım yeni evimizle uğraşmayı finallerden sonraya bıraktığımızdan kelli kafamızda çok fazla bir yer kaplamadı o durum, Yavaş yavaş da hallediyoruz eşyalarımızı aman ne güzel.
Bu kadar sıkıntının yanında güzel şeyler olmuyor da değil aslında biliyor musun ey okuyucu? En güzeli ise mahreminin olmadığı, hengameden kafanı dinleyemediğin, türlü türlü manyakla uğraşmak zorunda kaldığın, ortamın kalitesine rağmen beş para etmez insanlara denk gelebildiğin bu öğrenci yurdundan ayrılmamıza çok kısa bir süre kalması olsa gerek. Kendi ayaklarının üzerinde durma muhabbetine bir adım daha yaklaşmak cidden heyecan verici. Tabii bir diğer güzellik ise yurtta ve izmirdeki genel arkadaş çevreme dahil olan yeni kişiler ile önümüzdeki yılın kesinlikle daha güzel ve ilginç geçecek olması sanıyorum.
Şu an mevcut olan durum budur, adam haklı beyler!

Hımpfs...

2010-04-18T14:56:00.000+03:00

Sevgili bılog.. öyle bir sene geçireyazdım ki buraya bişeyler yazmaya gerçekten mecalim kalmadı. bokum çıktı desem yeridir sanırım. yaşadığım şehir değişti, çevremdeki arkadaşlarım değişti, okulum değişti, yaşam tarzım değişti, fiziğim değişti, sevgilimden ayrıldım. kısacası hayata farklı bir yerden bakmaya başladığımı sanıyorum. bu yeni yerden bakınca blog yazmak da eski durumundan daha önemli oldu tabii ki. bi de blogumu utanmadan feysbuk ile birleştirdim ki çamurlu dimağımdan bütün insancıklar haberdar olsun di mi kıskananlar çatlasın felan.. kısa zaman sonra tekrar rahatsız edicem sizi, öptüm.

XOXO
Elven

Yarıştır - Yakıştır

2009-01-11T16:45:00.000+02:00

Geri dönüşümden sonra ürettiğim ilk yazı sanırım bu. Evet. Aslını itiraf etmek gerekirse blog yazmaya devam etme kararımı biraz sonra size aktaracağım bu hikaye ile almıştım, ama kaynadı gitti arada anca şimdi nasip oldu buraya yazmak. Değişik bir ambiyans olması amacı ile olayı 3. kişi şeysinden anlatmayı planladım olmazsa silicem. Ebet, başla!

Soğuk bir İstanbul akşamı idi ve Kadıköy sokakları her akşamki rutinliğinde sessizce aralarından hızlı adımlarla ilerlemekte olan insanları izliyorlardı. Bu insanların arasında idi hikayemizin ana kahramanı elven ve eve yetişme derdi güdümünde seri adımlar ile yol almaktaydı. Uzaktan minibüs durağının ışıkları gözüne çarpınca gülümsedi ve sert esen rüzgardan bir nebze de olsun korunmak için başını eğerek yoluna devam etti. Acıbadem minibüslerinin önünde kuyruk olmadığını görünce daha da memnun oldu. Ne kadar acelesi olursa olsun sevmiyordu ayakta yolculuk etmeyi. Eskiden aldırmazdı ancak iki senedir minibüslerde ayakta durmaktan kaçınıyordu işte... Aracın kapısına yaklaşırken elini cebine attı ve bozukluklar arasından 1 lira 20 kuruş ayırdı. 20 kuruşu olması da onu sevindirmişti çünkü 1 lira 25 kuruş yolladığında para üstü nadiren geri geliyordu. İçeriye göz gezdirdiğinde oturmayı sevdiği yerlerden birinin hala boş olduğunu gördü ve hemen oraya oturdu. En arka sırayı tamamen çok severdi ve elinden geldiğince arkaya otururdu. Bunun sebebi para uzatma ritüelinden hoşlanmaması idi ve mümkün oldukça kendi parasını şöföre elden teslim etmeye çalışırdı. En sağ tarafa oturup çantasını ayakları ile koltuğun alt tarafında kalan kare kesitli boşluğa yerleştirdi -çantasını yere koymaktan hiç gocunmazdı (çantam lan o oğlum ya da kızım mı)- Yanında arka sıranın para iletim görevini üstlenmiş, paraları toplamakta olan sorumlu teyzeye bakarken tembelliğine yenilip "pardon, burdan da bir tane uzatır mısınz acaba" diyerek parasını uzattı, ve arkasına yaslandı. Biraz evel parasını avcuna teslim ettiği teyzenin ilerleyen dakikalarda arkadaşları ile neler konuşacağını bilemezdi tabii...

Minibüs harekete başladığında teyzeler para uzatma hesabını tamamlamış ve muhabbet bağlarına girmişlerdi bile. Hepsi sırayla kendi evlatlarını anlatmaya başlamışlardı ve bu nazik sohbet esnasında kullandıkları "düşünceyi geliştirme yöntemleri" hafiften elven'ın dikkatini çekmeye başlamıştı. Kulağını o tarafa verebilmek için yüzünün yan tarafını yasladığı serin ve huzurlu cam ile vedalaştı. Kulağına çalınanlardan komşu olduklarını çıkardığı teyzeler inanılmaz bir hızla kendi evlatlarını övüyorlar, kendi yarış atlarının bir özelliğini daha ön plana çıkarmak için sohbetin akışını saptırmaktan da geri kalmıyorlardı. Muhabbet klasik olarak okul başarılarından başlamıştı atların ve bir süre bu eksende ilerlerdi. Başta sadece notlarının iyi olduğundan bahsedilen atlar önce sınıf birincisi oldular, sonra yan ve çift anadal yaptılar. Erasmusa gitmesi için yalvaran hocaları oldu (ne alakaysa) ama siklerinde sallamadı atlar, atın siki konusu ise bambaşka bir başlık oraya girmiyoruz -ehe-. Nice yurtdışı üniversitelerinden teklifler geldi ama o kadar ülkesini seven atlar imişler ki hiçbiri gitmedi. Kimisi tiyatro kulübünün yıldızıymış, kimisinin müzik kulübü sorumlu öğretmeni, okuduğu bölümü bırakıp konservatuar sınavlarına girmezse hakkını helal etmeyecekmiş. Kimisi istese büyük kulüplerde basket oynayacak seviyedeymiş ancak spor ilgisini çekmiyormuş. Okulun ve çevre birimlerinin ekmeği böyle yendikten sonra biraz sessizlik oldu ve her teyze kazandığı itibar miktarını tartmak ve biraz soluklanmak amacı ile duruldu. Bu arada elven şaşkınlık içinde bu sidik yarışının temposuna dayanamamış ve cıvataları gevşemiş çenesinin kucağına damlamasına sebebiyet verdiği salyaları silmeye girişmişti. Bunu teyzelerden saklayarak yapmaya özen gösterdi çünkü yakalanırsa tekrar elven başlangıçlı bir sidik yarışına girebilirler ve evl'at'larının en son ne zaman salya damlattığını karşılaştırmaya başlayabilirlerdi. Ve elven emindi ki bu süper annelerin mükemmel yavruları anne karnında bile salya dökmemişti. Salya temizlendikten sonra yolculuk biraz yavan hale büründü. Minibüsteki bütün kulaklar tekrar bu üç teyzenin muhabbetini arar olmuşlardı, afyon gibiydi mübarek muhabbet. Neyse ki bu Bekleyiş uzun sürmedi...

"Bizimki bir de sosyal bilemezsin xgül teyzesi bütün arkadaşları çok seviyor vallahi!"
Sosyal çevresi de okul ve çevre birimleri gibi mükemmel ilerlemekte olan atlar kısa bir molanın ardından tekrar koşmaya başlamıştı işte, bütün minibüsün heyecanla beklediği an gelmişti. Biraz evel master ve doktora harici birşey düşünmeyen bu bilimatları şimdi partiden kokteyle koşuyor, her gece ayrı bir konsere, etkinliğe gidiyorlardı. Hepsinin en az 2-3 sevgilisi vardı ve bazı sevgililer ayrılığa dayanamayıp atların ahır kapılarında ağlayacak kadar alçalmışlardı. Ama bunlar gençlik dönemleriydi teyzesi, vakti geldiğinde hepsi kendileri kadar mükemmel bir at ile evlenip en az kendileri kadar mükemmel taylar getireceklerdi dünyaya.

Bu muhabbet de çok uzun süremedi çünkü teyzeler inecekleri durağa yaklaşmıştı. Hep beraber ineceklerinden emin olan elven teyzelerden birinin "siz inin ben biraz ilerde ineceğim" dediğini duydu ve ürperdi. Bu kadar da olamazdı herhalde yahu, olabilir miydi? İnen 2 teyzenin girdiği sokak birazcık geri kalınca son teyze de "müsayit bi yerde evladım" diyerek indi minibüsten ve elven'ın şaşkın bakışları arasında o teyzelerin girdiği sokağa doğru yöneldi. Bu yarış duygusu nasıl bir hal almıştı ki aynı sokağa gidecek olmalarına rağmen 100 metre ileride inmeye itmişti teyzeyi?

Bu düşüncelerin kafasını yangın yerince çevirdiği zavallı "insan" elven minibüsün kendi ineceği durağı biraz evel geçmiş olduğunu son anda farkedebildi. "müsayit bi yerde!" diye bağırarak indi araçtan. Gürültüyle yoluna devam eden minibüsün arkasından bir süre baktı ve "Acaba içeride benden sonra ineceği için mutlu olmuş birileri var mıdır ve bu nasıl bir yarışma tutkusudur?" diye mırıldandı. Sonra evine doğru yürümeye başladı ancak bir kaç adım attıktan sonra tekrar durdu, "Acaba bir at olsaydım eve daha çabuk varabilir miydim?" diye sordu kendi kendine. Ancak bu cevabı daha evel kendine vermişti: "Eğer yeteri kadar hızlı koşarsam istediğim yere gereken zamanda varabilirim ve süratim sadece beni ilgilendirir"

Ve evine doğru koşmaya başladı...

Elven Is Back!

2008-12-17T17:33:00.001+02:00

Tekrar blog ortamlarındayım ulan dağılın! Çevremden gelen dürtüklemeler üzerine buralara geri döndüm ancak siz yine de düzenli yazılar konusunda fazla heveslenmeyin her an tekrar sapıtabilirim canınız acır sonra. Valla.

Dipnot: bi kopi pest yaptırmadın ulan Microsoft Word, topsun olm!

Kıronikılz of Öss - Chapter 2+3

2008-09-20T20:36:00.000+03:00

Evet sevgili turunçelf okurları nisbeten uzun bi aradan sonra tekrar beraberiz. (yazmıyosun diyen arkadaşlara selamlar bu blog aylarca yazı görmedi be) Okulumun da açılmasıyla beraber naçiz bedenim hızlı bir tempoya girdi maalesef ve bu tempo içerisinde kıyıda köşede unutuldu öss günlüklerim. Şimdi iki yazı yerine geçecek über bir sanat şaheseri ile sizi ebediyata (veyahut edebiyata) doyuracağım.

Öncelikle deneme sonucumun ikamet ededurduğum sınıfta kalmama yetecek kadar iyi olduğunu müjdelemek isterim efenim. Eski "zaman kullanma" yeteneğimi yitirdiğimi de farkettim bu sınavda zira matematik bölümlerinin yarısı ve ve kimya2 bölümü bu felakete kurban gitti. İlerleyen denemelerde hızlanma çalışmalarımı sürdürerekten eski yeteneğimi yakalayabileceğimi umuyorum.

Sınıfımda baya köklü değişiklikler oldu bu deneme sonucunda bu arada. Üst sınıftan ve bizden pek düşen olmadı ancak baya bir yükselen öğrenci oldu sınıfın yerleşimi bir anda değişti falan ama sınıfta kaldığına sevindiğim insanlar olmadı değil. Zaten yaş farkı itibarı ile çok fazla paylaşım yaşanması absürd olabilirdi ama yine de insanlarla iletişim kopukluğu yaşamıyorum cici cici geçinip gidiyoruz işte.

Üniversite ise hepten kafayı yemiş durumda doğruyu söylemek gerekirse. Zaten bütün zaman hedeleri yamultuldu Marmara'nın. Okulu 15 gün erken açıp 15 gün geç kapayacaklar, geçen seneye göre, gittikçe çekilmez oluyor cidden. Her ne kadar kasma eylemini son raddede yaşatmaya and içmiş olsalar da laboratuvarlarımı iple çekiyorum, çok eğlenceli olacağa benziyorlar. Bir de her oturumdan evel sınav yapılmasa çok şirin olacak ama o kadar kusur elvenbard'da da olur sayın okurlarım -heh heh-

Üniversitedeki sınıfımdan gördüğüm tepki de ayrı bir ilginçti resmen. Bu öss işinden toplamda on kişiye falan bahsetmeme rağmen bütün sınıf olanlardan haberdar gibiydi ve birkaç kişi beni karşısında görmekten rahatsız oldu kelimenin tam manasıyla. O an çok ilginç hissettim kendimi doğrusunu söylemek gerekirse. Benim kaderim olsa gerek her okulda sınıfın belli bir kesiminden böyle tepkiler çekmek, kabullendik artık ahah.

Sanırım daha fazla anlatacak yeni hikayem yok şimdilik sevgili turunçelf severler. Haftaya anlatmaya değer bir atraksiyon olursa bir çeptır daha bırakırım buraya siz de doya doya okursunuz değil mi. Yorumlarınızı bekliyorum +rep, emeğe saygı ahaha..

Over And Out!
Cif

Kıronikılz of Öss - Chapter 1

2008-08-31T00:09:00.000+03:00

Evet sevgili okur-yazar kişiler merakla beklenen yazı dizisi an itibarı ile start alıyor turunç elf sayfalarında. Beraber elvenbard kişisinin öss dönemi buhranlarını inceleyeceğimiz bu yeni yayın dönemininin hayırlara vesile olmasını diler sevgilerimi sarkıtırım.*hırçkkk (kurban kesme efekti)*

Birinci çeptırımızda bu yayın dönemi boyunca bana sponsorluk edecek çeşitli fasiliteleri hep beraber tanıyalım ne dersiniz? Benimle bu kıvancı paylaşmaya var mısınız? Yokum diyeni dövüyoruz...

Uğur Dershaneleri: Bildiğiniz veyahut şu anda öğrenmiş olduğunuz üzere elvenbard kişisinin yerleşim gösterdiği dershane şeysidir. Kadıkoy Sanatkarlar Sokağı'nda ikamet etmekte olan bu bina ülkemiz tarihine çeşitli faideli kişiler yetiştirmiştir.
SourBerry: Canımız ciğerimiz Ekşisözlüğümüzün radyo fasilitesi. Elvenbard kişisi burada her çarşamba saat 18-19 ve perşembe 18-20 arası planlı, ve bunun yanında rastgele nöbet saatlerinde yayınlar yapmakta, bu dönemde biriktirdiği pis elektiriğini atmaktadır. Yayına girdiği zaman msnine de yazar yani öyle de şeker çocuktur tanısanız çok seversiniz. Görmek için aha buraya tıklayınız (bura)
Absolut Citron: Elvenbard kişisi votkayı çok sevmektedir. Ve kendini rahatlatmak amacı ile artık her ay bir şişe absolut citron hediye etmektedir kendine (hatta bu satırlar ilk şişenin muhteviyatının bir kısmı eşliğinde yazılmaktadır) dinimiz amin.
Rotring, Tombow, Faber-Castell, Stabilo: Şahsımın kırtasiye tedarikçileridir efendim buradan kendilerine teşekkürü borç bilirim. Ey ahali elvenbard Rotring kalemleri içine Tombow uçlar koyarak yazılar yazmakta, hatalarını Faber-Castell marka silgilerle düzeltmekte, renge ihtiyaç duyduğu zamanlarda da turuncu Stabilo kalemler kullanmaktadır. (ayrıca bu yazı ile yaklaşık 250 bin Dolarlık bir çek almıştır hell yeah)
Kadkıöy-Acıbadem Minibüsçüler Odası: Lojistik sponsorum olan odaya burdan selamlarımı iletiyorum. Beni her türlü ahval ve şerait içerisinde olsak bile dershaneme ulaştırmayı başarmışlardır helal olsun. Olsun da Hüseyin abi sözüm sana!! Hani Galatasaray bankoydu yaktın kuponu .mına koyyim peheyy yedin ömrümü vallahi. (olmadı)
Ibanez Guitars (a.k.a ibanyez): elvenbard kişisinin kullandığı gitarları sağlayan ulu kuruluştur. önümüzdeki aylar boyunca şahsım gitar çalarak da stres atacaktır helbet di mi.
Gelaek vs Elvenbard: Şahsımın da içinde bulunduğu über müzikal oluşum. Her türlü detay için bıyrınız

Evet sponsorlarımız bu kadar olmakla beraber arkamızdaki taraftar desteği da gözardı edilemeyecek seviyede. Kendilerinin adı da bilahare bir çeptırda geçecektir elbette.

Şimdi 6 Eylül tarihinde bir sınıf belirleme sınavına gireceğim ve buna göre asıl sınıfım belirlenecek. Şu anda Alternatif sınıfta ikamet etmekteyim ki kendisi derece sınıfının bir alt sınıfı olarak betimlenmekte ne kadar nays değil mi hı hı? O yüzden daha sınıfım ve ortamı hakkında yazılar yazmamayı Planladım. Sınav sonucum da itina ile scan edilerek buraya konulacak helbet. Haftaya görüşmek üzere

Over And Out!
Cif

Kıronikılz of Öss - Prologue

2008-08-27T12:14:00.000+03:00

Herkes aynı tepkiyi veriyor duyunca: "Yavrucum mal mısın? ne işin var bu yaştan sonra dersanelerde, öss de yazık etme kendine gül gibi üniversiten ve bölümün var rahat mı battı ki sana?" Evet efenim burdan açıklamak istiyorum ki ben bir malım.

Dur hemen heyecanlanma okuyucu insan, önce bir sor hele neden malsın diye. Sor ki sana şöyle bir cevap verebileyim: Malım çünkü vakti zamanında adam gibi çalışıp istediğim yere giremedim ve şimdi bunun vicdan azabını çekiyorum. Bu azabı temizlemek de yine bana düşüyor. Bir sene boyunca dişimi sıkıp istediğim bir yere kapağı atacağım hatta amiyane tabirle "çocuğu koyucam"

Bu süre zarfında hem sizi de olaylardan haberdar etmek hem de kişisel blog'umu güncel tutmak amacıyla Kıronikılz of Öss adı altında haftalık bir yazı dizisi başlatıyorum. Büyük ihtimalle her cumartesi burada yeni bir yazı olacak dersane günlerimle alakalı. Senenin sonunda da Öss sonucumu scan edip buraya koyarım belki kim bilir...
Not: Hem Öss döneminin keyifsizliğini betimlemek hem de daha az göz yormak amacıyla turuncu olan yazı renklerimi soldurmuş bulunmaktayım ileride yeni bir saife düzeni ile karşınıza çıka bilirim ben Öss bilirim gibi gibiym gibi gibiyim...

Over And Out!
Cif

Kafamda Patlayan Güdümlü Terlikler...

2008-04-08T21:06:00.000+03:00

Durun! Hemen yeşermesin gözleriniz cif kafasına terlik yedi diye, koşmayın ilkyardım dolaplarına, meşgul etmeyin yurdum ambulanslarını yumuşacık terlik darbeleri sebebiyle. Bu bol terlikli başlık sadece neşe yumağı olarak da bilinen işbu blog sayfasının uzun süre boş kalması sebebi ile aldığım tepkilere ithafen atılmıştır. Evet inanabiliyor musunuz sevgili okurlarım sadece kişisel saçmalama yığınımdan oluşan bu blogu da seven hatta itina ile yazı bekleyen birkaç kişi varmış. Utanmasam ağlayacağım, hatta oha bile olabilirdim yeteri kadar yayvan ağızlı olsaydım.

Neyse bu keskin nişancı terlik fırlatıcı kitlenin ezici kütlesi altında kalmadan evvel size kutlu haberi zerk eyleyeyim madem ben de rahatlayayım siz de. Bundan kelli kendi blogum turunç elf'de daha sık yazı yayınlamakla beraber umut vaadeden ve daha yeni yeni emeklemekte olan bir blog düğümü olan DalBudak'ın çeşitli blogcuklarında fink ataraktan siz hayranlarımı ihya edeceğim. -Burada alkış efekti giriyor- Yeni yazımın altyapısını ve dramatik, otomatik, sinaptik, transatlantik bağlantılarını kolajlamak için huzurlarınızdan ayrılırken esenlikler diliyor, güdümlü terlikler kafanızdan uzak dursun diyorum efendim...

Yatakta Politika: Sağ mı Sol mu?

2007-12-26T00:59:00.000+02:00

Önsözümsü:

(Star Wars Kayan Yazı Efektiyle)

Bu eserin ana fikri, naçizane benliğim uyku denilen arkadaşa teslim olmadan evvelki birkaç dakikada çıkmış olup, yataktan aceleyle ayrılıp bir müsvedde kağıda -ah ne hayat kurtarıcıdır onlar- not alınmak vasıtası ile o geceyi takip eden gün içerisinde net olarak hatırlanabilmiş, ve eser büyük bir sevinç ile kaleme alınmıştır...

"Bugün tersimden kalkmışım hocam kusura bakma"... Bu söylemi ne kadar çok duymuşuzdur değil mi sayın okurlarım? Birçok kültürde bu muhabbetin olduğu lakırdısı kanımca gayet doğru bir önermedir. İnsanlar gün içerisindeki negatif yaklaşımlarını, yataktan kalktıkları tarafın vücutlarının pasif tarafı ile aynı olmasına bağlayabilmektedirler. Kültürümüzde yer alan birçok batıl inanca benzeyen bu neşeli arkadaşımız diğerlerinden biraz daha fazla olarak karşımıza çıkabilmektedir.

Bu mazeretin sebebi insanoğlunun kolaya kaçma psikolojisiyle doğrudan alakalı desem abartmış olmam sanırım. İnsan hayatında ters giden şeylerin sebeplerini kendi adımları içinde sorgulayıp yargılamaktansa yin kendi ırkının elinden çıkmış olan bir tahta, kumaş, yastık, yorgan, yay ve baza (ve hatta yeni moda olan Aloe Vera) yığınına bağlayabilmektedirler. Yazık değil mi efendim yorucu günlerimizin yegâne kurtarıcısı, özlenen varlığı, sıcacık yorganına sığınıp sessizce ağladığımız(!) dert ortakları, pırt'ımızdan tutun da hakim olamadığımız bilimum vücut salgı ve artıklarına(salya, sümük, tatak, saç, sakal, kirpik, çiş, kaka, ve şey... eeee şey işte ya anladınız siz(: ) katlanıp onları sineye çeken bu ulvi yaratıklara?

Yazık...

Kendime baktığımda ortaya çıkan manzara daha da bir neşeli oldu efendim.... Yazının anafikrinin aklıma gelme anını takip eden birkaç dakikada dehşet içinde farkettim ki yatağın sol tarafında hiç rahat edemiyorum! O tarafıma yattığımda kolum uyuşuyor, etraf yorgana daha da sarılmama sebebiyet verecek şekilde soğuyor, -adeta buz kesiyor- Odadaki gölgeler meşum ve habis şekillere bürünüp etrafımda dans ediyor... Allah'ım daha fazla dayanamayacağım! Cif, çabuk sağ tarafına kaç yatağın... Bu kadar meşum bir taraftan yeni güne uyanamazsın, hayır bunu yapamazsın.

Bu meşum etkiyi ortadan kaldırmak için yatağın sol tarafını duvara dayamayı deneyebilirsiniz ancak karşılığı çeşitli uzuvlarınızda oluşması muhtemel morluklar ve şişliklerdir. Kazara duvara dokunduğunuzda kıçınızın donması da yanında caba olarak gelir, yorgan altından "Meraba" der, aba altından değnek bile gösterebilir.

Bu kaçınılmaz gerçekten kurtulmak pek kolay değil anlayacağınız sayın okurlarım. Elinizden geleni yapın, hatta yatağınızın sol tarafını kestirin, ama unutmayın o yatak ortadan ikiye bölününce sizin ılımlı baktığınız orta kısım bir anda yatağın solu oluverecektir....
Nıhahahaha!

Over and Out!
Cif

All Damage Will Be Reported

2007-11-29T22:27:00.000+02:00

Evet sayın takipçilerim yeni bir haber ile karşınızdayım... Sevgili ekşisözlük radyo fasilitesi olan sourberry'de yayın vakti kollamakla geçen bir sürenin ardından nihayet güzel insan gelaek ile planlamakta bulunduğumuz soğansız ve mutlaka mayonezli program "Hasar Raporu"nu hayata geçirmek için uygun gün-saat kombinasyonunu ele geçirmiş bulunmaktayız. (nıhahahah) http://www.sourberry.org/programlar/174

"saygıdeğer elvenbard ile birlikte gündeme dahil ya da hariç her türlü konu irdelenen ve aydınlıklar saçılan, ne var ne yok raporlayıp bir üst merciye sunulan kardeş program.
dinleyin; hayatın, evrenin ve her şeyin sırrına vakıf olacaksınız."
Diyor sevgili gelaek programımız hakkında.

"iki program arasındaki zamanda aklımıza takılan her türlü alakalı-alakasız acısız, soğanlı ve mutlaka mayonezli konuların masaya davet edileceği (masaya yatırmak kaba bişeydir kişi isterse yatar bize ne) bir eğlencelik 3600 saniye"
Diye tanımlıyor programımızı elvenbard kişisi.

Eğer bir mani çıkmazsa 6 Aralık Perşembe günü hepinizi http://www.sourberry.org/onair adresine bekliyorum sevgili okuyanlar. Açılan sayfada tercihinize göre Windows Media Player veyahut Winamp logosuna tıklayarak muhteşem bir sohbetin tadını çıkarabilirsiniz.
Muhabbetle kalınız efendim

Over And Out
Cif!

Vizelere, Sorumluluklara ve Osman Abi'ye Dair.

2007-11-08T00:59:00.000+02:00

27 ekimden sk.. ehm 27 ekimden bugüne kadar birşeyler yazmamıştım buralara kaytılarda olacağı gibi. Ama bu hayatımın tekdüze gittiği anlamına mı gelir?

Hayıııır!
Malumunuz üniversite yollarını yeni arşınlamakta olan bir kişi olarak yeteri kadar neşeli-neşesiz, acılı-acısız, ama mutlaka soğansız ve kesinlikle mayonezli (karnım aç) birtakım olaylarla muhattap oldum.

Vize!
Üniversite dönemimin ilk vizesini (Cenırıl Kemıstri) atlatmış bir şahıs olarak en azından ilk vizelerin lise sınavlarından daha kolay olabileceğini farkettim. (ya da hoca iyi niyetliydi bilemem) Ama gene olarak ortam daha bir sorumluluk bilinci istiyormuş ki burdan yazımın ikinci dairitesine (olmadı farkındayım) yönelmeyi planlamıştım (aynen öyle oldu neşeliymiş)

Sorumluluklar!
Kendimin yeteri kadar sorumsuz, adi, aşağılık, rezil, rüsva (ehm) olduğumun bilincindeyim ben. Zaten sorumlu bir insan olsaydım buralarda işim ne kardeşim (di mi). Ama son birkaç günde durumumun o kadar da vahim olmadığını da gördüm rahatladım. Durumu irdeledim, çevremi gözlemledim, armudu dişledim, (karnım çok aç) sapını gümüşledim ve birtakım çıkarımlarda bulundum. Aslen benden daha sorumlu olmayıp, öyleymiş gibi görünen kişiler falan da varmış öğrendim, onlara maddi manevi sorumluluk emanetinin zararlarını acı bir şekilde tatmanın eşiğinden döndüm. Çıkarım: Sorumlu davranın ey arkadaşlarım bugünün işini yarına bırakmayın, işinizi başka birine bırakmayın, hele pırtınızı (A.k.a osuruk) kalabalık bi yerde hiç bırakmayın, kokar (bunun konuyla alakası yok not düşeyim dedim).

Osman Abi!
Hele bunun konumuzla hiç mi hiç alakası yok. Sadece Dragonlance'in animasyon filminin bir trailer'ını izleyip ordaki Sturm Brightblade'in tasarımlarının bana Sturm adından çok Osman adını andırdığını farkettim, artık benim gönlümde Sturm kişisi level atlayıp Osman olmuştur, budur, bu mudur, mudur? Mudurnu! (karnım harbiden aç)

Evet gelişmeler budur sayın takipçilerim inşallah ilerleyen günlerde yeni yeni eğlencelerle beraber oluruz... Ha unutmadan burda yazanları kimse üstüne almasın falan diyecem ama yine alan olacak ben yine de diyim ama ne olur ne olmaz... Kimseye kızgın değilim sonuçta ben de mükemmel değilim derken ve programıma buradan son verirken (süper bağladım kabul edin) yayında ve yayında emeği geçen herkese ve ayrıca Mudurnu Tavukçuluk A.Ş'ye teşekkürü bir borç bilirim. Osman Abi ve Paladine sizinle olsun madem...

Over And Out!
Cif

Anlayamıyorum Lan Sizi

2007-10-27T12:10:00.000+03:00

Hüstın vi hev e pırablım in konnekşın demek istiyorum sayın seyirciler. Neden sosyal çevrede insanların birbirlerine karşı aldıkları tavırlar bu kadar öngörülemez dersiniz? Ya da şöyle sorayım; gerçekten değer vermeye hazır olduğunuz bir kişinin sizin arkanızdan insanların zihinlerine nifak tohumları ekmesini nasıl karşılarsınız? Sosyal hayatınızı herkesin zihninden bu tohumları iyice kök salmadan sökmek üzerine bina etmek zorunda kaldınız mı?

Bence kalmayın zira hiç hoş bir emek süreci beklemiyor sizi...

İki insan biribirini yalnış anlayabilir elbette ama bu yalnış anlamanın kişilere yansıması illa böyle mi olmalı adeta bir boks maçı gibi sert ve vahşi? Konuşamıyorsak neden ağzımızın içinde dilimiz var lolipop yalamak için mi?

Hiç sanmıyorum...

Ya da neden o dilimizi karşımızdakine olası hatalarını anlatmak için değil başka kişilerin zihinlerini ve fikirlerini zehirlemek için kullanıyoruz?

Anlayamıyorum lan sizi (ne tesadüf lan zaten bu eserimin başlığı da buymuş)

Son olarak şunu da belirtmek isterim ki bu yazıda ima edilmiş olabilecek kimsenin gerçek hayattaki kişi ve kurumlarla uzaktan yakından bir alakası yoktur. Kimse bu yazıyı okuyup "Ulan yoksa bana mı laflar bana bak eğer öyleyse zıçarım ağzına" diye gelmesin Katana darbelerine maruz kalır... İyi günler efenim çevrenizdeki zihinler mevzubahis tohumlardan uzak olsun...

Over And Out!

Cif

Merıbağ

2007-10-09T20:30:00.000+03:00

Eh artık benim de bir blog'um var muhabbetleri yapmak gerekir diye düşündüm önce. Ama sonra boşver lan dedim birden. Sanırım uzadıkça karakteri değişen bir edebi eser verme yolunda ilerliyorum tuşlara basarken ahah.

Artık benimle alakalı mühim olayları iç dinamiklerimi ve diğer bilimum yakarışlarımı buradan takip edebileceksiniz ah şu teknoloji sağolsun.

Allah'ın izniyle "kemistri" nin taşlı yollarına da girmiş bulunuyorum böyle beyaz önlükler falan. Valla lan! İleride buraya da koyarım üzerimde beyaz önlük, ellerimde fokurdayan tüplerle objektife pis pis sırıttığım fotoğraflarımı. Doktor gibi görünüp, doktor olmayıp bazı arkadaş canlısı kimyasallara doktorluk yapıcam bundan böyle (ne dedim ben de anlamadım) uzun lafın kısası budur. Benden haber bekleyin madem, tekrar burda buluşmak dileğiyle